ΤΟ ΑΝΤΙΑΓΓΕΛΜΑ, ΤΟ LAGER, ΚΑΙ Η ΣΧΙΣΜΗ | ΓΑΛΑΤΕΙΑ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΟΥ

Ο Θ. Τριαρίδης, κυριευμένος από μια ντοστογεφσκικού τύπου εμμονή με τα ηθικά διλήμματα, δομεί το συγγραφικό του σύμπαν πάνω σε επαναλαμβανόμενους κύκλους ιστορικής βίας, υποκαθιστώντας την απουσία του Θεού με τη λατρεία μιας υπαρξιακής ηθικής. Έτσι, το σύνολο του πνευματικού του έργου μπορεί να εκληφθεί ως μια ιδιότυπη διατριβή περί ηθικής και προσωπικής ευθύνης αναδεικνύοντας τα καίρια θεματικά και ηθικά δίπολα της βίας και της αγάπης ή του καλού και του κακού.

~

«Στο σύμπαν των μυθιστορημάτων του Θ. Τριαρίδη καταργείται η διάκριση μεταξύ καθαρού και ακάθαρτου, όπως και η διάκριση μεταξύ ιερού και βέβηλου. Συνεπώς, όλα μπορούν να λέγονται με το όνομά τους. Ο λόγος γίνεται αντιάγγελμα, δηλαδή ριζική αντιστροφή μιας θρησκευτικής διδαχής που επιβάλλει στον άνθρωπο το αδύνατο: τη στοχοποίηση και την κατάπνιξη της “γκάβλας”. Αντίθετα, οι άνθρωποι που κατοικούν τον κόσμο του Τριαρίδη περιφρονούν τις κλειδαρότρυπες, προτιμούν τα μεγάλα και καλά φωτισμένα πλάνα των ανθρώπων και των τεράτων που αλέθονται στις μυλόπετρες της φύσης και των ρυθμών της, και, αναπόφευκτα, κυριαρχούνται από την γκάβλα και τον χαμό».

[Από την Εισαγωγή της Φραγκίσκης Αμπατζοπούλου.]