ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ | ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

ΔΥΟ ΠΑΙΔΙΑ ΠΟΥ ΚΟΛΥΜΠΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ | ΣΤΕΛΙΟΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΣ

Μια τοιχογραφία διάφορων εποχών, μέσα από το μακρύ ταξίδι μιας αρχοντικής οικογένειας: Κωνσταντινούπολη και Αθήνα οι δύο μεγάλοι σταθμοί της. Με το σκηνικό, στο μήκος του μακρόχρονου ταξιδιού, να εναλλάσσεται διαρκώς: αρχοντιά, ξεπεσμός, διώξεις, ξενιτιά, δυστυχία, πλούτος, πτώχευση, μοναχικότητα. Από την ένδεια του Μεσοπολέμου στην οικονομική ανόρθωση της μεταπολεμικής εποχής. Από τις προσφυγικές κατοικίες, στην ανοικοδόμηση των διαμερισμάτων της αντιπαροχής – στους νεωτερισμούς του αστικού τρόπου ζωής. Ένας αιώνας δρόμος ήταν το μακρύ ταξίδι της οικογένειας, από το 1922 μέχρι το σήμερα. Τεράστιος και ταυτόχρονα ελάχιστος. Μόλις δυο τρία γυρίσματα των εποχών…

Σ’ αυτήν, εν τέλει, την ελάχιστη απόσταση των χρόνων και των εποχών, κάπου στα μισά της αιωνόβιας διαδρομής, στη δεκαετία του ’70, δύο έφηβοι ψάχνουν να βρουν το δικό τους μονοπάτι μέσα από έναν νέο κόσμο που προβάλλει. Η νεολαία της Αθήνας έχει ήδη σπάσει όλα τα παλιά δεσμά και ορμάει ασυγκράτητη στον αμερικανικό τρόπο ζωής. Μακριά μαλλιά, τζιν παντελόνια, Coca Cola, ροκ μουσική, αλκοόλ, σεξ, Marlboro τσιγάρα και μαριχουάνα είναι τα μοντέρνα προϊόντα που παράγουν τα νεόκτιστα εργοστάσια της προηγμένης εποχής. Ο Θεόφιλος, γόνος μιας πάλαι ποτέ αρχοντικής οικογένειας της Κωνσταντινούπολης, και ο Νώντας, παιδί λαϊκής περιοχής του Πειραιά, ενώνουν τις ηλιόλουστες μοναξιές τους και ζουν τη συναρπαστική εφηβεία τους. Διψούν τον καιρό τους. Στο ένα και μοναδικό καλοκαίρι τους, κολυμπούν στην ίδια θάλασσα. Ζουν μαζί σ’ ένα νησί τα κεχριμπαρένια μεσημέρια, τα πορφυρά ηλιοβασιλέματα, τις αστροφώτιστες νύχτες. Ονειρεύονται και μεθούν στα όνειρά τους. Και συζητούν ατέλειωτες ώρες τους πόθους τους… Ώσπου, εκεί που τραγουδούσαν τα πουλιά, εκεί που γελούσαν οι πέτρες και τα νερά, ήρθε το αναπάντεχο. Ο θάνατος.

Χρειάστηκε να ’ρθει το σήμερα, να περάσει από τότε μισός αιώνας βασανιστικής συγκατοίκησης –της σκληρής πραγματικότητας και της θλιβερής απώλειας– για να απαντηθεί
επαρκώς το ερώτημα εάν ο θάνατος είναι το τέλος ή η αρχή μιας αληθινής φιλίας – ο οριστικός χωρισμός ή η αιωνιότητα των αναμνήσεων.