ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΡΚΟΠΕΔΙΟ ΜΟΥ ΕΙΠΑΝ ΠΩΣ ΘΑ ΜΑΘΩ ΝΑ ΧΟΡΕΥΩ | ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ

Σας είχε προσκαλέσει εκείνος;

Εσείς αντισταθήκατε;

Τι είπατε;

Το είπατε δυνατά;

Είστε σίγουρος πως το άκουσε;

Μια παράσταση για το σεξουαλικό τραύμα ως τομή στη βιογραφία του υποκειμένου και το αποτύπωμά του στο σώμα, τη σεξουαλικότητα, τον ψυχισμό, τη μνήμη και τις σχέσεις. Ένας μονόλογος που εστιάζει στο σύστημα εξουσίας το οποίο αξιολογεί, διαβαθμίζει, ταξινομεί τα θύματα ως «ιδεατά θύματα», «λιγότερο θύματα» ή «μη θύματα», διαμορφώνοντας τους όρους της συμβολικής τους εξόντωσης. Ένας μονόλογος για τις στρατηγικές ενδυνάμωσης των ατόμων που έχουν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση και για τη μετάβαση από την ταυτότητα του θύματος σε εκείνη του ανθρώπου που επέζησε.

Το έργο είναι εμπνευσμένο από ένα πραγματικό γεγονός: τον βιασμό ενός γκέι αγοριού, που αναδείχθηκε στο πλαίσιο του ελληνικού #MeToo. Με τη συγκατάθεσή του, η μαρτυρία του αποδίδεται σκηνικά μέσω μιας μυθοπλαστικής μεταγραφής.

Σύμφωνα με τη Θεανώ Μεταξά, στον πρόλογο της έκδοσης, «σπαρακτική μπορεί να είναι κάθε κατάθεση ψυχής. Όμως, ο μόνος σπαρακτικός μονόλογος εδώ είναι η κατάθεση ενώπιον της Αρχής, της δικαστικής αρχής που αναγκάζει τον Πέτρο να παίξει έναν ρόλο που του δόθηκε με τη βία: τον ρόλο του θύματος. […] Είναι από εκείνες τις κραυγές που δεν περιορίζονται στη σκηνή αλλά διαμορφώνουν το ηθικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο απονέμεται η δικαιοσύνη».

«Τα εξομολογητικά σχήματα κύκλου, η συγκλονιστική σκηνή του δικαστηρίου, η βροχή των βίαιων ερωτημάτων που αποτυπώνονται παραδειγματικά στη μνήμη μάς βάζουν άμεσα στα παπούτσια κάποιου νέου της διπλανής πόρτας που, έχοντας βρεθεί απολύτως εκτεθειμένος στη βία ενός κόσμου για τον οποίο κανείς δεν είναι δυνατό να προετοιμαστεί, αναρωτιέται δίκαια ποιος έχει την ευθύνη για ένα έγκλημα, χωρίς καμία συστημική αρχή να μπορεί να δώσει μια πραγματικά επανορθωτική απάντηση», συμπληρώνει στο επίμετρο της έκδοσης η συγγραφέας και σκηνοθέτρια Παυλίνα Μάρβιν.