ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ | ΜΗΝΑΣ ΒΙΝΤΙΑΔΗΣ

ΤΟ ΜΙΣΟ ΤΟΥ ΜΗΔΕΝ | ΜΗΝΑΣ ΒΙΝΤΙΑΔΗΣ

Ένας άντρας ονειρεύεται ότι κερδίζει δέκα εκατοµµύρια στο Τζόκερ και το ανακοινώνει στη γυναίκα του, στην κόρη του και στον κολλητό του φίλο, οι οποίοι τον αντιµετωπίζουν σαν να τα κέρδισε στην πραγµατικότητα. Λίγες µέρες µετά, εξαφανίζεται µε… δέκα εκατοµµύρια κι αλλάζει τις ζωές όλων. Μέχρι που επιστρέφει κι όλα ανατρέπονται.  Δυο φίλοι, μια οικογένεια, ένα δελτίο Τζόκερ, µερικά εκατοµµύρια, ένα ψέµα και πολλές αλήθειες. Ένας άντρας, στην πιο ώριμη ηλικία του, μαθαίνει ότι ο νέος εχθρός του είναι η μνήμη του. Πώς θ’ αντιδράσει σ’ αυτή τη μεγάλη απειλή;

«Το μισό του μηδέν, πέρα από ευφάνταστος τίτλος έργου, λειτουργεί ως σύμβολο απουσίας, κενού, έλλειψης και μοναξιάς. Πάνω σε έναν πολυμορφικό και πολυεπίπεδο καμβά εξυφαίνονται οι διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων, αποκαλύπτοντας ανάγκες, εξαρτήσεις, μυστικά και απογοητεύσεις. […] παραπέμπει στο ανύπαρκτο. Ωστόσο, αποκτά ένα ιδιαίτερο δραματικό βάρος όταν συνδέεται με την ανθρώπινη εμπειρία και υπόσταση», αναφέρει ο σκηνοθέτης της πρώτης παράστασης του έργου, ο Γιώργος Κιουρτσίδης.

Οι θεατρικοί συγγραφείς Αντώνης & Κωνσταντίνος Κούφαλης σημειώνουν στο Επίμετρο της έκδοσης: «Το Μισό του μηδέν έχει τις αρετές του πνεύματος του Μηνά Βιντιάδη αναπτυγμένες και σε εξέλιξη. Η καθαρή γλώσσα ενεργοποιείται σαν μάθημα ελληνικών που στοιχίζεται με την απόλυτη θεατρική φόρμα. Η έλλειψη μάλιστα βωμολοχιών, που αποτελούν σήμερα τη βάση και τη μόνη ουσία πολλών νεοελληνικών έργων, κάνει το έργο να ακούγεται καθαρά, με τους ήχους των ζωών που χάνονται μέσα σε μίζερα γραφεία και γραφικά όνειρα. Ο ρυθμός του κειμένου δεν εξαντλείται. Σε κάθε στροφή των ηρώων του, ο Μηνάς Βιντιάδης επιφυλάσσει στον αναγνώστη θεατή μια νέα ανατροπή που πυροδοτεί τη δράση και μετατρέπει τους διαλόγους σε εμπειρία. […] Πάνω όμως από όλα, ο συγγραφέας προσφέρει έναν ολοκληρωμένο ήρωα, σκιαγραφεί την απόλυτη διάψευση του σημερινού ανθρώπου και παραδίδει στο ελληνικό θέατρο ένα πλήρες έργο».

Κι ο συγγραφέας συμπληρώνει: «Θέλω οι θεατές φεύγοντας από την παράσταση για ένα να είναι σίγουροι: μπορεί το μυαλό να ξεχνάει, αλλά η καρδιά πάντα θυμάται…».