ΜΗΛΙΩΝΑΣ | ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ

ΜΗΛΙΩΝΑΣ | ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Παρόντες & φαντάσματα

Αν υπάρχει μια δεκαετία στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, η οποία συμπυκνώνει και συναιρεί τις αρετές με τα πάθη, το έπος με το όνειδος, το ζενίθ με το ναδίρ, δεν είναι άλλη από τη δεκαετία του ’40. Με φόντο τον Μηλιώνα, ένα ερημωμένο χωριό των Πρεσπών, έναν τόπο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, η βραβευμένη από το Κοινωφελές Ίδρυμα Βασιλικής και Όλγας Σταυροπούλου ποιητική σύνθεση του Γιώργου Δελιόπουλου, Μηλιώνας: παρόντες και φαντάσματα (Κάπα Εκδοτική, 2026) αποτελεί μια ποιητική περιήγηση στους παρόντες και τα φαντάσματα της δεκαετίας του 1940, που στοιχειώνουν τη σύγχρονη συλλογική μνήμη.

«Είσαι πλέον ένας Γιώργος, στα σαράντα σου άνεργος, σκουριασμένος με τις λαμαρίνες του παλιού τρακτέρ. Θέλεις σώνει-και-καλά να χτιστείς αλλού, μα δεν ξέρεις πώς εγκαταλείπουν το παρόν, ούτε προς τα πού πηγαίνουν οι φυγάδες. Σκέφτεσαι για μια στιγμή το χωριό του παππού και της γιαγιάς κι ανεβαίνεις μέχρι το έρημο χωριό, τον Μηλιώνα. Τα πρώτα σπίτια είναι πια ερείπια, μακρινές ιδέες τοίχων που χορτάριασαν. Πίσω από τα πλιθιά αντηχούν φωνές. Παίρνεις τότε ένα διάλειμμα σιωπής, μια βαθιά ανάσα για να καταλάβεις: τι δεν λένε τα φαντάσματα.»

ώριμα παράπονα

Στα πεδινά της σκέψης κωλοκαθιστός
αειθαλής, κανοναρχώντας τα τζιτζίκια
σπύριζα ψημένες ρόκες καλαμπόκι
κι έσβηναν την πείνα ώριμα παράπονα

μα το ποτάμι στον ορίζοντα βαθύ
τον όγκο της γενιάς μου παρασέρνει
καθώς σε πανηγύρια φιδοσέρνεται
θολά νερά το αίνιγμα του χρόνου
έτσι αλλήθωρος ούτε που πήρα είδηση
ότι δεν έχουν πόσιμη αξία τα χωράφια
πως έσπειρα βαμβάκια και ροδακινιές
πάνω από τάφους άδειους.