Ν Ε Α
παρουσίαση της ποιητικής σύνθεσης του Γιώργου Δελιόπουλου “ΜΗΛΙΩΝΑΣ”
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη Πτολεμαΐδας – Δ/νση ΚΟΙΠΠΑΠ, η ΚΑΠΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ και το βιβλιοπωλείο “ΑΦΟΙ Γ. ΤΣΑΒΔΑΡΙΔΗ” σάς προσκαλούν το Σάββατο 11 Οκτωβρίου, στις 7:00 μ.μ., στο καφέ “ΣΙΓΑ ΤΟΝ ΠΟΛΥΕΛΑΙΟ” (Βασ. Κωνσταντίνου 21-23, Πτολεμαΐδα) στην παρουσίαση της ποιητικής σύνθεσης του Γιώργου Δελιόπουλου «ΜΗΛΙΩΝΑΣ: παρόντες και φαντάσματα» και σε μια ανοιχτή συζήτηση για όλα τα φαντάσματα που στοιχειώνουν την ατομική, συλλογική και εθνική μας μνήμη.
Με φόντο τον Μηλιώνα, ένα ερημωμένο χωριό των Πρεσπών, έναν τόπο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, η βραβευμένη από το Κοινωφελές Ίδρυμα Βασιλικής και Όλγας Σταυροπούλου ποιητική σύνθεση του Γιώργου Δελιόπουλου, «Μηλιώνας: παρόντες και φαντάσματα» (Κάπα Εκδοτική, 2026) αποτελεί μια ποιητική περιήγηση στους παρόντες και τα φαντάσματα της δεκαετίας του 1940, που στοιχειώνουν ακόμη τη σύγχρονη συλλογική μνήμη.
Για το βιβλίο θα συζητήσουν οι:
ΣΟΦΙΑ ΚΑΛΜΑΝΙΔΟΥ: Βιβλιοθηκονόμος, MSc Δημιουργικής Γραφής
ΚΑΣΣΙΑΝΗ ΜΑΡΤΙΝΑΚΗ: Εκπαιδευτικός, ποιήτρια
ΝΙΚΟΣ ΜΑΝΩΛΑΣ: Υπ. Δρ Κοινωνικής Ανθρωπολογίας στο Τμήμα Βαλκανικών,
Σλαβικών και Ανατολικών σπουδών στο Παν/μιο Μακεδονίας
ΜΗΛΙΩΝΑΣ | ΓΙΩΡΓΟΣ ΔΕΛΙΟΠΟΥΛΟΣ
Παρόντες & φαντάσματα
Αν υπάρχει μια δεκαετία στη νεότερη ιστορία της Ελλάδας, η οποία συμπυκνώνει και συναιρεί τις αρετές με τα πάθη, το έπος με το όνειδος, το ζενίθ με το ναδίρ, δεν είναι άλλη από τη δεκαετία του ’40. Με φόντο τον Μηλιώνα, ένα ερημωμένο χωριό των Πρεσπών, έναν τόπο μεταξύ πραγματικότητας και φαντασίας, η βραβευμένη από το Κοινωφελές Ίδρυμα Βασιλικής και Όλγας Σταυροπούλου ποιητική σύνθεση του Γιώργου Δελιόπουλου, Μηλιώνας: παρόντες και φαντάσματα (Κάπα Εκδοτική, 2026) αποτελεί μια ποιητική περιήγηση στους παρόντες και τα φαντάσματα της δεκαετίας του 1940, που στοιχειώνουν τη σύγχρονη συλλογική μνήμη.
«Είσαι πλέον ένας Γιώργος, στα σαράντα σου άνεργος, σκουριασμένος με τις λαμαρίνες του παλιού τρακτέρ. Θέλεις σώνει-και-καλά να χτιστείς αλλού, μα δεν ξέρεις πώς εγκαταλείπουν το παρόν, ούτε προς τα πού πηγαίνουν οι φυγάδες. Σκέφτεσαι για μια στιγμή το χωριό του παππού και της γιαγιάς κι ανεβαίνεις μέχρι το έρημο χωριό, τον Μηλιώνα. Τα πρώτα σπίτια είναι πια ερείπια, μακρινές ιδέες τοίχων που χορτάριασαν. Πίσω από τα πλιθιά αντηχούν φωνές. Παίρνεις τότε ένα διάλειμμα σιωπής, μια βαθιά ανάσα για να καταλάβεις: τι δεν λένε τα φαντάσματα.»